Typhoon Maysak, anders bekeken


Typhoon Maysak, anders bekeken

In de Stille Oceaan, in de regio van de Filipijnen woedt er momenteel terug een sterke Typhoon. Maysak, zoals die wordt genoemd had tot vandaag een sterk gedefiniëerd oog met een perfect cirkelvormige "eyewall", dewelke een indicator is van de intensiteit van het systeem. Vandaag daarentegen vond er zich op nog geen halve dag tijd, een volledige "eyewall-collapse" voor. Zoals werd aangegeven in de modellen, zou dit systeem naar het einde van de week in intensiteit afnemen, vooraleer die langs het Noordelijk deel van de Filipijnen zou scheren. Dit artikel toont de reis van krachtige cycloon naar de voormelde "eyewall collapse"... 

 

 

ir composition

Bovenstaande afbeelding toont op 31 maart, 11u onze tijd een infrarood beeld van de Typhoon, waar het oog en de "eyewall" mooi te zien is. Ook is héél duidleijk de spiraalvormige inwaartse flow te zien, waardoor bij het behoud van hoeksnelheid de windsnelheden versterken, wanneer de luchtdeeltjes in de ring, contracteren naar een kleinere radius. Hierdoor verhoogt de vorticiteit, waarmee de windsnelheden dichter bij het oog mee versterken. Merk het cirkelvormig oog op, en de sterk afgelijnde "eyewall", waaruit we kunnen afleiden dat dit systeem kerngezond is.

Om de verhoogde windsnelheden richting het centrum van het systeem aan te duiden zou het leuk geweest zijn de scatterometry- imagery te gebruiken. Gelukkig was er net een passage van de Polaire satelliet, op een tijdstip waar er ook geostationaire satellietbeelden beschikbaar zijn. Wat geluk is altijd mooi meegenomen, want de kans dat die 2 elkaar zodanig overlappen dat het bruikbare informatie oplevert is niet altijd even groot.

Onderstaande afbeelding toont de 2 producten samen, namelijk de NOAA ASCAT & de MTSAT Infrarood.

Aangezien de MTSAT een geostationaire satelliet is, en de NOAA scatterometrie-data afkomstig is van een polaire satelliet, zien we deze laatste als verticale banden bovenop het infrarood beeld. Gelukkig paste een "swath" van de polaire satellietpassage zodanig, dat ruwweg de westelijke helft van het systeem wordt gescand. Hierdoor zien we duidelijk wat reeds is vermeld geweest, namelijk het gradiënt in windsnelheden, hoe dichter je bij het oog van de Typhoon komt.

Wanneer we bovenstaande image spiegelen aan het "enhanced infrarood" beeld, iets verder in het timeframe, zien we de vermelde "cloudtop-temperatures", de sterke definitie van het oog en bijhorende "eyewall", in functie van diens "cloudtop-temperature".

We zien nog steeds een bijna cirkelvormige "eyewall", met wolkentoppen die tot lager dan de -60°C liggen, wat in de "eyewall" duidt op hevige convectie. Die hevige convectie voedt de storm verder door de sterke vrijlating van latente warmte en duidt dus nog steeds op een gezond systeem. Ook zijn we a.d.h.v de hoge koude wolkentoppen getuige van de hevige convectie ten NO van het systeem, langs één van de spiraal-armen, die zich ook in de kleuren laten zien.

Onderstaand beeld is een watervapor image van hetzelfde tijdstip, dewelke ook dezelfde dingen toont. Terwijl er in de wijde omtrek rond het systeem sterke subsidentie is (uitgezonderd in de spiraal-armen), zichzelf uitend in de "darkzone", vinden we door de hevige opwaartse beweging dezelfde koele wolkentoppen terug, maar ditmaal in het waterdamp-spectrum. Merk hier ook de cirkelvormige "eyewall" en de "darkzone" in het oog zelf. Aangezien de vorticiteit in de nabijheid van de eyewall (eignelijk in het oog zelf) het grootst is, vinden we daardoor ook de laagste geopotentiële hoogtes terug. Denk maar aan de veelgebruikte analogie van een tas soep waar je in roert. Het oppervlak wordt concaaf en het middelpunt zakt dieper in hoogte. Hetzelfde vinden we in het oog terug, waar het object dat "roert" zogezegd, de sterke windsnelheden zijn in de "eyewall".

Die "eyewall" & het oog zelf tonen zich in de kleuren van donkerblauw, naar lichtblauw, wit, grijs, bruin en zo dieper richting het aardoppervlak naar de pekzwarte kleur, wat een indicator is van droge lucht in het midden van de eyewall, vandaar ook dat je in de eyewall regelmatig een helderblauwe hemel kan zien. Ook kunnen we op het watervapor-image duidelijker de spiraalvormige inwaartse flow zien, en de convectie die er langs gebeurt.

Merk op dat een watervapor-image altijd een beeld geeft van de mid tot upper levels van de atmosfeer. Wegens de eigenschappen van waterdamp kan de satelliet niet tot in de allerlaagste regionen priemen. De laag die een watervapor-image toont is ruwweg deze van 700 tot 250 mb, waardoor dit image zelden iets toont onder de 3km AGL.

De "eyewall" zelf toonde zich trouwens ook mooi in de verticale dwarsdoorsnede door het oog.

Gisteren, ongeveer rond half 8, onze tijd, zie je in het infrarood beeld en de ondersteunende dwarsdoorsnede nog steeds dat het systeem intact was. De "eyewall" en het bijhorend oog was nog steeds sterk gedefiniëerd. Bemerk op de dwarsdoorsnede de duidelijke verlaging van de windsnelheden in he toog, terwijl het snelheidsgradiënt van het oog naar de "eyewall" best frappant is...

Hoe dan ook komen aan alle liedjes een "einde". Einde is wat cru verwoord, maar onderstaande /images tonen wel degelijk een verzwakking en een zogenaamde "eyewall-collapse". Deze term wordt gebruikt wanneer het oog in vlug tempo aan definitie verliest, en waarbij de "eyewall" desintegreert: iets wat duidelijk te zien is in de onderstaande afbeelding.

Bovenstaande image toont duidelijk een reeds asymmetrisch opmaak van de "eyewall". Ook zien we aan de onderzijde van het oog een noordwaarts gradiënt in "cloudtop-tempartures". Dit is mogelijk een indicatie van een ietwat getilte "eyewall" (of althans een flank ervan). We kijken zogezegd "schuin" langs het hellend vlak van de eyewall naar beneden, wat zich uit in een kleurgradiënt, zich beperkend tot de zuidelijke flank. Ter ondersteuning van deze hypothese, zien we in de noordelijke helft geen gestaag kleurengradiënt, wat duidt op een abrupte verandering in de temperatuur van de wolkentoppen door de "ogen" van de geostationaire MTSAT satelliet.

Wat verder kijkend, kunnen we zelfs niet meer van een oog spreken, aangezien de "eyewall collapse" zich duidelijk verder heeft gezet, en de volledige "eyewall" in elkaar is gezakt. We zien tevens dat de dimensie van het systeem verkleint, dat de spiraal-armen zwakker tot ongedefiniëerd zijn en zijn getuige van "cloudtop-warming". Allemaal indicators dat het systeem aan kracht inboet.

Mogelijks vinden we nog een opflakkering van sterkte, maar de modellen wijzen er sterk op dat dit systeem gestaag verder in kracht zal afnemen, vooraleer de Typhoon het noordelijk deel van de Filipijnen zal aandoen aan haar westelijke tot zuidelijke flank.

Misschien maar best ook, want de Filipijnen hebben het toch al héél zwaar te verduren gehad de laatste jaren.